CaDy's profileBIR CaDy VARDI CANI SIKI...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
November 06 Feraye Zeybegi'nin Hikayesi
Milâs, tarih boyunca iki uygarliga baskentlik etmistir. Ilkin Halikarnassos'tan (Bodrum'dan) once Karya Kralligina; daha sonra da Mentese Beyligine. Mentese beylerinden Yakup'un oglu Ilyas, av meraklisi, daglar sevdalisiymis. Silahini omuzladigi gibi, daglara dusermis. O dag senin, bu dag benim. Hani, bizim Mugla'mizin daglari da dagdir ha. Adam, avci olmasa bile ac kalmaz Mugla daglarinda. Mevsimine gore cintar (mantar) toplar, kozde kebap edip yer. Mersindi, cilekti, geyik elmasiydi, haruptu, incirdi; doyurur karnini. Sozun akisini degistirmeyelim; Ilyas Bey'den anlatiyorduk: Bu Ilyas Bey, bir ilkyaz gunu Mugla daglarinda av ardinda kosuyormus. Goktepe dolaylarinda olacak; dunya guzeli bir Yoruk kizina rastgelmis. Bilinir ki; Yorukler yazi yaylada, kisi yazida (ovada) gecirirler. Ilyas Bey; bu becene(issiz) dag basinda bir guzeller guzeliyle karsilasinca sasirmis: - In misin, cin misin? diye sormus. Kiz: Ilyas Bey, Ferayi'nin sundugu cokelegi bazlamaya sarip yemis, tas tas ayran icmis. Bir yandan da, Ferayi'yle evlenmeyi kafasina koymus, icini acmis:<br> - Benle evlenir misin Ferayi? Ilyas Bey donmus Milas'a. Anasina iletmis kararini: - Ana can, hep, benim evlenmemi ister durursun degil mi? Yakup bey, adamlarindan birkacini yanina alip, varmis, Ferayi'nin obasina. Hos-besten sonra da cikarinis agzinda baklayi: - Gelisimiz sundandir ki; diye soze baslamis... "Bahcenizdeki gulu dermeye geldik, sizinle kardeslik olmaya geldik... Oglum bir Beyenmis Ferayi'yi, ben iki beyendim..." Bey bu, sozu buyruktur. Ferayi'nin babasi da mirin-kirin etmemis: Dugun hazirliklarina tezelden baslanmasi kararlastirildiktan sonra konuklar daha oturmamislar. Mustuyu Ilyas'a ve halka vermek icin, Milâs'a dogru yola koyulmuslar. Onlar obadan uzaklasirken, Ferayi'nin agabeyi Mistik donmus suruyu yaylatmaktan. Neler olup bittigini sormus babasina. Babasi: Mistik: - Ferayi, bakmis ki baska yol yok; haber salmis Ilyas Bey'e: Ferayidir gizin adi Ferayi de yandim aman September 25 " kişinin aklından geçeni öğrenmek istersen,söylediklerini dinle..."Hikâye eski Çin'de geçiyor. Kahramanları Çang, genç karısı Lili, Çang'ın annesi ve eczacı Çeng. Çang ile Lili evlenmeden az önce kesin bir koşul koyar. Yaşlı annesi onlarla birlikte oturacaktır. Elbette annesinin bazı kusurlan vardır, ama Çang eşinden bunlara göz yummasını ve ona çok iyi davranmasını ister. Evlendikten bir süre sonra kayınvalidesinin her hareketi Lili'ye batmaya başlar. Kadın ev işlerinde ona yardıma kalkışsa, "beni beceriksiz görüyor" diye düşünür. Kadın yardım etmese, "ben yorgunluktan ölüyorum, o oturuyor" diye kızar. Günler geçtikçe Lili'nin yaşlı kadına olan öfkesi birikir ve sonunda dönüşsüz gibi görünen bir noktaya gelir. Lili'nin en güvendiği kişilerden biri, babasının dostu eczacı Çeng'dir. Lili Çeng amcasına gider, derdini anlatır. "Yani" der Çeng, "Sen bu kadından kurtulmak istiyorsun?" Lili "Evet, yoksa evliliğim kötüye gidecek." Çeng oturur, bazı bitkileri birbirine karıştırır, kaynatır, soğutur, sonunda Lili'ye şişe içinde bir sıvı verir: "Al, her sabah çayına bundan birkaç damla koy, yakında bu sorundan kurtulursun..." Lili Çeng'in dediğini yapar, her sabah birkaç damlayı kadının çayına koyar, sonra hareketlerini izlemeye başlar. Birkaç gün sonra Lili'nin kafası karışmaya başlamıştır. Bu canlı kadının bir süre sonra kendi elinden çıkan zehirle öleceği düşüncesi yüzünden kendisini kötü hissetmektedir. Bu arada yaşlı kadında herhangi bir zayıflama görünmemekte, tam tersine kadın, en canlı haliyle çocukların her işine koşmaktadır. Lili yine Çeng'e gider durumu anlatır. Çeng "Herhalde ilaç az geldi" der, "sana bir şişe daha vereceğim, bunu da al, her sabah içirmeye devam et..." Lili zehri beklerken sorar: "Ölürken acı çekmez değil mi?" Çeng "Ne oldu, neden böyle düşündün?" diye sorar. "Yakında öleceğini düşündükçe zaman zaman üzülüyorum" der Lili. Sonra Çeng'in verdiği yeni sıvıyla kayınvalideyi öldürme işine devam eder. Bu arada yaşlı kadın giderek daha da canlanmış, daha keyifli, daha sevecen olmuştur. Lili bir gün karar verir; bir kadının, böyle canlı neşeli bir kadının kendi elinden ölecek olması kafasını iyice karıştırmıştır. Çeng'e koşar: "Düşündüm ki kayınvalidem o kadar kötü bir insan değilmiş, şimdi bana onu kurtaracak bir ilaç vermeni istiyorum..." "Gerek yok" der Çeng, "Ben sana zaten kuvvetlendirici, keyif artırıcı bir ilaç vermiştim. Kadın zaten ölmeyecekti..." "Neden?" diye sorar Lili. "Çünkü sen kötü bir insan değilsin. Sadece kadınla ilgili algılaman yanlıştı. Zamanla bu algılamanın değişeceğini ben biliyordum..." "Nereden biliyorsun" diye sordu Lili. "Çünkü" dedi Çeng, "Kötü insanlar tahmininden daha azdır, akıllarından kötülük geçen insanların çoğunun da sadece bir algılama sorunu vardır..." September 14 Allah ruhunuza fisildar...
Genc ve basarili bir yonetici, yeni Jaguar'iyla bir mahalleden hizli bir sekilde geciyordu. Parketmis arabalarin arasindan yola aniden cikabilecek cocuklara dikkat ediyordu. Bir sey gordugunu sanarak yavasladi.
Arabayla caddeden yavasca gecerken hic bir cocuk goremedi fakat, arabasinin kapisina bir tugla atildigini farketti. Aniden arabasini durdurarak tuglanin firlatildigi yere geri dondu.
Arabadan indi, orada bulunan kucuk bir cocugu tuttu ve onu parketmis bir arabaya dogru iterek bagirmaya basladi; "Bunu neden yaptin? Sen de kimsin, ne yaptiginin farkinda misin?" Iyice sinirlenerek devam etti:
"Bu yeni bir araba! Atmis oldugun bu tugla bana cok pahaliya malolacak. Bunu neden yaptin?" Cocuk yalvararak cevap verdi:
"Lutfen efendim. Cok uzgunum ama baska ne yapabilirdim bilmiyordum. Eger tuglayi firlatmasaydim kimse durmazdi" Parketmis bir arabanin arkasina isaret ederken cocugun gozyaslari cenesine suzuluyordu.
"Kardesim kaldirimin kenarindan yuvarlandi ve tekerlekli sandalyesinden dustu, ben onu kaldiramiyorum. Lutfen onu tekerlekli sandalyesine oturtmam icin bana yardim eder misiniz? Benim icin cok agir."
Bu durumdan son derece duygulanan genc yonetici, bogazinda buyuyen yumruyu zar zor da olsa yutkundu. Yerdeki genci kaldirarak, tekerlekli sandalyeye geri oturttu. Mendiliyle, cizik ve yaralari sildi ve adamin ciddi bir yarasi olup olmadigini kontrol etti.
Kucuk cocuk genc yoneticiye donerek "tesekkur ederim efendim, Allah sizden razi olsun" dedi. Genc yonetici, kucuk cocugun, agabeyini kaldirimdan evine dogru goturmesini izledi. Bulundugu yerden arabasina geri donmesi oldukca uzun surmustu. Uzun ve yavas bir yuruyustu.
Genc yonetici, kapiyi hic tamir ettirmedi. Kapida olusan cokugu, hayatini birisinin kendisine tugla atmasini gerektirecek kadar hizli yasamamasi gerektigini hatirlatmasi icin oylece birakti.
Allah, ruhunuza fisildar ve kalbinize konusur. Bazan, dinleyecek kadar zamaniniz olmadiginda ise, size bir tugla firlatir. Ister fisiltiyi, ister tuglayi dinleyin.
Tercihi siz yapin...
August 30 Yarim Istanbul'u Mesken Mi Tuttun? güz güneşi sarı sarı devriliyordu o ikindi üzeri de uzaklardaki mor dağların ardına. elinde su testisi, köyün çeşme başında, sıraya girmişti. yedi yıl önce beş altı yaşındaki kızlar şimdi varmışlardı on iki , on üçlerine. düğün davulları aynı gün birlikte döğülen hatça'yla zalha'nın üçüncü çocukları koşup oynuyorlardı. derin bir iç geçirdi. bir çocuğu olsaydı bâri. oğlan değil, kızı. o zaman olsaydı şimdiye yedi yaşında. çeşmeden su getirmese bile, evde aşa muşa el atar, ortalığı toplar, anasına can yoldaşı olurdu. ama istanbul gurbetinde yedi yıldır eylenen eri, istemezdi kız evlât. erkek olmalıydı çocuğu. erkek olmalı babası gibi bilekli, kocaman kocaman elli, ayaklı, kaşı gözü kudretten sürmeli. on yaşına varmadan, çifte çubuğa el atmalıydı. yedi yıldır istanbul gurbetinde eyleşen böyle isterdi oğlunu. babasının soyunu sürdürmeli, köy çocuklarıyla dere kıyısında güleş tutup, kendi akranlarını yere kabak gibi vurmalıydı: gene derin bir iç geçirdi. yedi yıl, yedi koca yıldır istanbul dedikleri güzeli bol, seyranı renkli istanbul'da ne bekliyor da gelmek bilmiyordu? sakın orda gül yüzlü, bal dudaklı, kara kaş kara gözlü bir güvercin göğsü topukluya... ağlıyası geldi birden. düşünmek istemiyordu bunu. o pençeli, o tuttuğunu koparan, o boylu poslu erkeğinin bir istanbul kızına tutulup ondan dolayı sılasını unuttuğunu öğrense öldürürdü kendini. "vallaha öldürürüm!" dedi içinden sert sert. "günahı, vebali varsa ona. kaba sakal hoca tevatür günah dediydi vaazda. hele böyle bir şey olsun...." yanında bir karaltı. kendine gelerek gözlerinin yaşardığına dikkat etti, sildi elinin tersiyle gözlerini. resullarin emine anaydı gelen: - ne o kınalı kekliğim benim? dedi. öksüzüm, yavrum. ne ağlıyon? telâşlandı: - yoook, ağlamıyorum nene... gün görmüş, umur sürmüş kırış kırış nene inanmadı: - ağlıyon kınalı kekliğim, sürmelim ağlıyon. ben bilmem mi ne diye ağladığını? vefasızın diktiği fidanlar meyveye geldi. onunla gurbete gidenler yedinci sefer dönüyorlar sılaya. o nerde? hani? "kınalı keklik" gene derinden bir çekti. güneşin yarı yarıya derildiği mor dağlara baktı. gözlerinden yuvarlananlara dur diyemiyordu gayri. varsın aksınlardı nene'nin dediği gibi, öksüze bu dünyada gülmek yoktu. keten yelekli, burma bıyıklısı istanbul gurbetinde belki de bembeyaz bir istanbul kızıyla unutmuştu sılasını. dili de varmıyordu ama, unutmasa ne diye yedi yıldır dönüp gelmesin? dönüp gelmedi diyelim, insan iki satır bir şeyler de mi yazamazdı? ilk gittiği aylar nasıl yazıyordu? demek unutmuştu? unutmuştu demek ha? hıçkırdı. genç, yaşlı kadınlar, ellerinin kınasıyla çiçeği burnunda kızlar toplandılar başına. sormadılar hiçbir şey. biliyorlardı. sorup da ne diye yüreğini büstübün kaldırsınlar? biri: - sus bacım, dedi. sus! bir başkası: - gözlerinden döktüğüne yazık! sağdan soldan herkes bir şey söylüyordu: - el oğlu değil mi? en iyisinin köküne kibrit! -vallaha amasyanın bardağı, biri olmazsa biri daha bence.. - en doğrusu bu ama.... - dinlemiyor ki! - bu gençlik, bu tâzelik... - yedi yıl, yedi yıl anam. dile kolay. insan eksik eteğini yedi yıl sılasında unutur mu? sıkıldı, bunaldı. ağlamıyordu artık. zaman zaman bu: mâdem erkeği istanbul gurbetinde yedi yıldır unutmuştu onu, o da varsın istidayı boşansın bir güzel, varsındı bir başkasına. elini sallasa ellisi, başını sallasa... duramadı karıların arasında. onüçünde bulup yitirdiği, yirmisine vardığı halde bir türlü geri dönemiyeni içinden bir sızı bir geçti. testisini koydu çeşmenin iplik gibi akan suyunun altına. testi dola dursun, gittiyse keyfinden mi gitmişti. istanbul'a? gözü kör olasıca yokluk. düşmanına avuç açtıran yokluk yüzünden, birkaç para kazanıp öküzü ikileştirmek, birkaç dönüm tarla daha alıp babadan kalan bir kaç dönümüne eklemek için. o gece, o gece işte, nasıl yatırmıştı koluna! nasıl okşamıştı saçlarını, neler demişti? istanbul gurbetine gidecek, çok değil yazı orda geçirip, güze, olmazsa kışa koynunda desteyle para, dönecek. o zamana kadar bir de oğlu olmuş olursa, eh gayri, keyfine son olmıyacaktı!. başındaki beyat örtüyü çenesinin altında çözüp yeniden bağladı. yedi yıl, yedi koca yıl! kocasının isteğince bir oğlu olaydı bâri.. testisinin dolup taşmakta olduğunun farkına bile varmadı: bir oğlu olsa o zamandan bu zamana, altı yaşında mı olurdu? bösböyük, palazlanmış delikanlı. akranlarıyla dere kenarında güleş mi tutardı? babası gibi pençeli olur da akranlarını yere kapak gibi mi vururdu? ekimde tarlaya birlikte mi giderler, hasat vakti düveni birlikte mi sürerlerdi? babasının kokusunu mu taşırdı? - kınalı keklik kaldın gene. bak testin doldu, taşıyor! kendine geldi. insanoğlunun aklına şaştı. gözleri testisindeydi güya. testisinde olduğu halde, görememişti dolduğunu. çekti lülenin altından. güldü acı acı. tuttu evinin yolunu. tuttu ya, şimdi de aklından köyün yaşlıları, gençleri kaynaşmağa başlamıştı. her kafadan bir ses: - deli anam deli bu! - doğru bacım, deli.. - beni yedi yıldır sılamda unutacak da.. - ben de hâlâ yolunu bekliyeceğim onu ha? sonra kafa kafaya, fısıl fısıl bir konuşma. ah bu konuşma, ah bu konuşmalar... evden içeri girerken, dursunların hacı'yı hâtırladı elinde olmıyarak. ince, kapkara kaşları yıkıldı sinirli sinirli. testiyi bıraktı kapının yanına, geçti pencerenin önünde dayandı duvara sağ omzuyla. odada kimse yoktu, tek başınaydı ya, deminki karılar, kızlar, orta yaşlıların hayalleri doldurmuştu odayı. alev saçan bakışlarıyla sanki topuna haykırdı: - dursunların hacı, kara hacı başınızda parçalansın. atın yerine eşeği bağlamıyacağım işte, bağlamıyacağım! kara hacı da neydi ki sırma bıyıklı ali'sinin yanında? değil yedi yıl, on yıl dönmese sılasına, onu gene unutamazdı işte! güz güneşi çoktaan devrilip gitmişti mor dağların ardına. gece iniyordu köye ağır ağır. loş oda farkına varılmaksızın kararıyor, derinleşiyordu. derken bu yandaki kapkara dağların ardından bakır kızılı kocaman bir ayın tekeri gözüktü. sonra ağır ağır yükseldi göklere, ufaldı, bakır kızılını yitirdi, pırıl pırıl yanmağa, saz örtülü dumanlarıyla kerpiç evleri süslemeğe başladı. canı ne yemek istiyordu, ne de su. gel desen gelmez miydim? şu güzellerin doldurduğu elmastan kadehleri ben dolduramaz mıydım? ali bakıyordu, sadece bakıyordu. oysa hem ağlıyor, hem söylüyordu: - ketenden yeleğini bile ben dikmedim miydi? benim gibi bir öksüze dünyayı haram etmeğe nasıl kıydın? yiğitliğine yakışır mıydı gurbette beklemek dayanacak özümün tükendiğini anlamadm mı? ali susuyor, boyuna susuyordu. taştan ses çıkıyor, ali'den çıkınıyordu. sözlerinin ardını getirdi ağlıya ağlıya: - insafsız yedi yıl oldu sen gideli, diktiğin fidanlar meyvaya geldi tekmil. birlikte gittiklerinizin tümü yedişer sefer geldiler sılalarına. buraların güzelleri çoktur ama sana yaramaz. durmadın sözünde ali'm. sözünde durmayana erkek demezler biliyor musun? kavlimizde gidip de dönmemek varmıydı vefasız? fakat ali hiç ses vermeden bakmış bakmış, sonra çekip giderken duman olmuştu âdeta. bağırmıştı ardından, bağırmış, bağırmış... fakat ali... uyandı. güneş bir mızrak boyu yükselmişti kalktı yaslandığı yerden: - hayırdır inşallah, dedi. kalktı usulcak, gitti kapıya, örttü, kalın tahta sürgüsünü itti. ne olur ne olmazdı. kara, kuru hacı kötü dadanmıştı çünkü. köy bakkalında kafayı çekip elinde saz, düşüyordu tek gözden ibaret evininin yakınlarına. daha bir günden bir güne ne kapısına dayanıp böyle böyle demiş, ne de çeşmeye giderken, yahut da tarlanın yolunu tek başına tuttuğunda yolunu kesmişti. kesmemiş, lâf da atmamıştı ama, köyün cadı karıları pek yakıştırmışlar onu kara hacı'ya! yedi yıldır istanbul'u mesken tutan vefasızını düşüne düşüne uykuya varıverdi. dünya çoktan silinmiş, ay devrini tamamlayıp elini eteğini çekmişti dünyanın göklerinden. devrile kaldığı yerde mışıl mışıl uyuyordu. uykusunda düş. düşünde istanbul gurbeti. taşı toprağı altındandı istanbul gurbetinin. ali'sini aramağa gitmişti düşünde. bulmuştu da. güzellerin arasındaydı. bir kıyıdan bakıyordu. güzellerden biri dizine başını koyup uzanmıştı boylu boyunca. bir başkası gümüş bir kupayla şarap veriyor, daha bir başkası da dudağından öpmeğe uzatıyordu dudaklarını. o zaman, o zaman işte, gizlendiği kıyıdan çıkıvermişti. ali şaşırmış, bırakıp güzellerini, koşmuştu yanına. açmıştı ağzını ali'sine, yummuştu gözünü: - istanbul'u mesken mi tuttun? bu güzelleri gördün beni unuttun mu? sılasına gelmeğe yemin mi ettin yoksa? August 25 Köpek balığın var mı...?Japon Balıkları ve Felsefesi Japonlar taze balığı hep çok sevmişlerdir. Fakat Japonya sahillerinde bol balık bulmak mümkün olmamaktadır. Balıkçılar, Japon nüfusu doyurabilmek için daha büyük tekneler yaptırıp daha uzaklara açılabilmişlerdir. Balık için uzaklara gidildikçe, geri dönmesi de daha çok vakit alır olmuştur. Dönüş bir-iki günden daha uzarsa, tutulan balıkların da tazeliği kaybolmaktadır. Japonlar tazeliği kaybolmuş balığın lezzetini sevmemişlerdir. Bu problemi çözebilmek için balıkçılar teknelerine soğuk hava depoları kurdurmuşlardır. Böylece istedikleri kadar uzağa gidip, tuttuklarını da soğuk hava deposunda dondurulmuş olarak saklayabileceklerdi. Ancak Japon halkı taze ile donmuş balık lezzet farkını hissedebiliyordu. Ve donmuş olanlara fazla para ödemek istemiyorlardı. Balıkçılar bu defa teknelerine balık akvaryumları yaptırdılar. Balıklar içeride biraz fazla sıkışacaklardı, hatta, birbirlerine çarpa çarpa birazda aptallaşacaklardı, ama yine de canlı kalabileceklerdi. Japon halkı canlı olmasına rağmen bu balıkların da lezzet farkını anlayabiliyorlardı. Hareketsiz, uyuşmuş vaziyette günlerce yol gelen balığın, canlı, diri hareketli taze balığa göre lezzeti yine de etkilenmişti. Balıkçılar nasıl olacakta Japonya'ya taze lezzetli balığı getirebileceklerdi? Siz olsaydınız ne yapardınız ? Hedeflerinize ulaşır ulaşmaz, mesela mükemmel bir eş buldunuz veya çok başarılı bir firmaya girdiniz, borçları ödediniz v.s. Heyecanınız kaybolmaya başlamaz mı? Aşırı çalışmanız gerekmiyorsa rahatlamaz mısınız? Lotoda büyük ikramiyeyi kazananlar parayı savurmaya başlamaz mı? Japonların taze balık probleminde olduğu gibi çözüm aslında basittir. 1950’lerde L.Ron Hubbart’ın gözlemlediği üzere: İnsanoğlu ancak hırs iddiası içinde bulunursa anormal çabalar sarfeder. Ne kadar akıllı, uzman, inatçı iseniz iyi bir problemle uğraşmaktan o kadar zevk alırsınız. Problem sizi ne kadar zorluyorsa ve siz onu adım adım Japonlarda balıkları yine teknelerindeki akvaryumlarda tuttular, ancak içine küçük bir de köpekbalığı attılar. Bir miktar balık köpekbalığı tarafından yutulmuştu, ama geride kalanlar son derece hareketli ve taze kalabilmişlerdi. Buradan da görüleceği üzere problemlerden, uzaklaşmaktansa içine atlamak, boğuşmak ve onları yenmek gerekir. Problemimiz çok ve çeşitli olabilir. Ümitsiz olmayın. Onları tanıyın, organize edin, kararlı olun, daha çok bilgi ve yardım desteği ile onlarla savaşın. Beyninize bir köpekbalığı atın ve nelere ulaşabileceğinizi o zaman görün... August 19 Bazen Sagır olmak Lazım:-)Tarihin bir yerinde, canli varliklara kazanma hirsi asilandigi bir vakitte, kaplumbagalar arasinda bir yaris tertiplenmis. Hedef, çok yüksek bir kulenin tepesine çikmakmis.
Vakti gelince, bir sürü kaplumbaga arkadaslarini seyretmek için yaris yapilacak bölgeye toplanmislar. Ve yaris baslamis. Seyircilerden hiçbiri arkadaslarinin kulenin tepesine çikabilecegine inanmiyormus. Kimileri bu inançlarini yüksek sesle dile getirmekten kaçinmiyorlarmis. Öyle ki, yarismacilarin bazilari ".....Zavallilar! Hiçbir zaman basaramayacaklar! " seslerini dahi isitebiliyormus. Yarismaya katilan kaplumbagalar kulenin tepesine ulasamayinca teker teker yarisi birakmaya baslamislar. ITçlerinden sadece bir tanesi inatla ve yilmaz bir gayretle kuleye tirmanmaya çalisiyormus. Seyircilerin sesleri yükselmeye baslamis; giderek bagiranlarin sesleri yaris alaninda yankilanir olmus: "...Zavallilar! Hiçbir zaman basaramayacaklar! " Sonunda, bir tanesi hariç, diger kaplumbagalarin tümü ümitlerini, gayretlerini yitirmis ve yarisi terketmisler. Ama yarista yapayalniz kalan son kaplumbaga, büyük bir gayret ile mücadele ederek, kulenin tepesine çikmayi basarmis. Diger yarismacilar ve seyirciler, hayret içinde bu isi nasil basardigini ögrenmek istemisler. Bir kaplumbaga ona yaklasmis ve sormus, bu isi nasil basardin diye. O anda farkina varmislar ki... Kuleye çikan kaplumbaga sagirmis! Sagir kaplumbaganin çikilmaz sanilan doruga tirmanmayi basarmasi ile, kaplumbagalar dere tepe demeden yeryüzüne yayilmanin, sabir ve kararlilikla yol almanin ne demek oldugunu ögrenmis ve bunlari gerçeklestirmeye cesaret bulmuslar. Olumsuz düsünen insanlari duymayin... Onlar kalbinizdeki ümitleri çalabilirler! Duydugunuz ve okudugunuz kelimelerin gücünü düsünün. Bu suretle her zaman pozitif olmaya çalismanin ilk asamasini kaydetmis olursunuz... Rüyalarinizi gerçeklestiremeyeceg ini söyleyenlere karsi sagir olmak, size seslenenlere saygisizlik degildir; düşünüze karşi sayginizi korumaniz demektir. alıntı... August 14 dört kelebek Dort kelebek atesin gercek sirrina ulasmaya karar verirler..Ilk kelebek uzagindan gecip gelir ve soyle der:-Ates aydinlatan bir seydir;Bu da gercegi anlatmak icin eksIktir.Ikinci kelebek atese iyice yaklasip doner ve soyle der:-Ates isitan bir seydir;Bu da gercegi anlatmak icin eksIktir.Ucuncu kelebek atese iyice yaklasir,alevler kanatlarina deger gecer ve dondugunde,-Iste atesin gercek bilgisi der, ates yakici bir seydir;Dorduncu kelebek bununla yetinmez.Atesin cevresinde dolanir,doner,kavrulur ve birden bire atesin icine dalarak bir an parladiktan sonra,alevlerin icinde gorunmez olur...Atesin gercek bilgisini anlayan tek kelebektir o ... Ancak bunu artik digerlerine anlatacak durumda degildir..Anlatmasina da gerek yoktur...Hic kimse atesin ne oldugunu baskasinin anlatmasindan ogrenemez.Atese ancak dokunarak ogrenilir,onun ne oldugu...Hepimiz bu oykudeki dorduncu kelebek olmayi dusluyor ama omrumuzu diger uc kelebek gibi tamamliyoruz...Sadece birkac gun yasadi kelebekler...Omrunce gercek aski bulamayan insana inat,atesin ask oldugunu bilerek,ask icin yanmayi bilerek... August 08 Sedef cicegi. Ders almak gerek......Mahkeme salonunda, seksen yaşlarındaki yaşlı çiftin durumu içler acısıydı... Adam inatçı bakışlarla, suskun ninenin ağlamaktan iyice çukurlaşmış gözlerini ve bıkkın bakışlarını süzüyordu. Hakim tok sesiyle, yaşlı kadına: "Anlat teyze, neden boşanmak istiyorsun?" Yaşlı kadın, derin bir nefes çektikten sonra baş örtüsüyle ağzını aralayıp, kısılmış sesiyle konuşmaya başladı: "Bu herif yetti gayri, 50 yıldır bezdirdi hayattan..." Sonra uzunca bir sessizlik hakim oldu, mahkeme salonunda... Sessizlik, bu tür haberleri her gün manşet yapan gazetecilerden birinin flaşıyla bozuldu... Kim bilir nasıl bir manşet atacaklardı, yaşanmıs 50 yılın ardından? Çok sayıda gazeteci izliyordu davayı... Kadın neler diyecekti? Herkes, onu dinliyordu.. . Yaşlı kadının gözleri doldu ve devam etti: "Bizim bir sedef çiçeği vardı, çok sevdiğim... O bilmez... 50 yıl önceydi.. O çiçeği bana verdiği çiçekler arasından kopardığım bir yaprağı tohumlamıştım, öyle büyüttüm. Yavrumuz olmadı onları yavrum bildim. Bir süre sonra çiçek kurumaya başladı. O zaman adak adadım. Her gece güneş doğmadan önce, bir tas suyla sulayacağım onu diye... İyi gelirmiş derlerdi... 50 yıl oldu, bu herif bir gece kalkıp bir kere de bu çiçeği ben sulayayım demedi. Taa ki geçen geceye kadar... O gece takatim kesilmiş uyuyakalmışım... Ben, böyle bir adamla 50 yıl geçirdim. Hayatımı, umudumu, her şeyimi verdim. Ondan hiçbirşey görmedim. Bir kerecik olsun, benim bildiğim görevlerden birisini yapmasını bekledim. Onsuz daha iyiyim, yemin ederim." Hakim yaşlı adama dönerek: "Diyeceğin birşey var mı, baba?" dedi. Yaşlı adam bastonla zor yürüdüğü kürsüye, o ana kadar suçlanmış olmanın utangaçlığını hissettiren yüz ifadesiyle, hakime yöneldi. Tane tane konuştu: "Askerliğimi Reisicumhur köşkünde bahçıvan olarak yaptım. O bahçenin, görkemli görünümüyle büyümesi için emeklerimi verdim. Fadime'mi de orada tanıdım. Sedefleri de... Ona en güzel çiçeklerden buketler verdim. İlk evlendiğimiz günlerin birinde, boyun ağrısı nedeniyle, onu hekime götürdüm. Hekim çok uzun süre uyanmadan yatarsa, boynundaki kireç sertleşir, kötüleşir dedi. Her gece uykusunu bölüp uyansın, gezinsin dedi. Hekimi pek dinlemedi bizim hatun... Lafım geçmedi... O günlerde, tesadüf, bu çiçek kurumaya yüz tuttu. Ben ona: "Gece çiçek sularsan geçer", dedim. Adak dilettim... Her gece onu uyandırdım ve onu seyrettim. O sevdiğim kadını, yavrusu bildiği çiçekleri sularken seyrettim. Her gece, o çiçek ben oldum sanki..." dedi adam. O yaştaki bir adamdan beklenmeyecek ifadelerle. "Her gece, o yattıktan sonra uyandım. Saksıdaki suyu boşalttım. Sedef, gece sulanmayı sevmez, hakim bey... Geçen gece de... Yaşlılık... Ben de uyanamadım. Uyandıramadım. .. Çiçek susuz kalırdı ama kadınımın boynu yine azabilirdi.. . Suçlandım...Sesimi çıkartamadım..." O anda gazeteciler dahil, mahkeme salonundaki herkes ağlıyordu. July 14 kılıcbalıgının hıkayesıBALIK AGZI Bu bir kilicbaliginin oykusu Yazilmasa da olurdu.. Ama bizi yeni sulara goturecek akinti durdu Uskumrunun arkasindan gidiyorduk Surunun icinde ben de vardim Sirtimda bir zipkin yarasi Mutlu olmasina mutluydum Nedense gitmiyordu kulagimdan Bir turlu o "ag var" sesleri Denizkizi girmis dusunceme Ben iflah olmam Dalyanlari birbirine katmak orkinoslarin harci Dolaninca aga cok gecmeden kuserim Bir cocuk bile ceker sandala beni Bu kadar agir olmasam Beni boyle kosturan yasama sevinci Kanal boyunca bir o yana bir bu yana Siz yok musunuz siz derya kuzulari Kestim kilicimla karanligini dibin Yakamoz icinde biraktim sulari Ah ayaz gecelerde olur ne olursa Sirtimda bir zipkin yarasi Alin beni mor kusakli bir takaya goturun Iri gozlerimde keder Kilicimda huzun Satin beni satin beni Raki icin Halim Sefik Guzelson July 09 NASIPDEN OTESI YOK..
Gencin birisi Kâbe'de hep, "Ey dogrularin yardimcisi olan Allahim, Ey haramdan sakinanlarin yardimcisi olan Allahim, sana hamdu sena ederim" Diye dua eder. Bu durum herkesin dikkatini ceker. Birisi, (Neden hep ayni duayi yapiyorsun, baska bir sey bilmiyor musun?) der. O DA anlatir: 7-8 sene once yine Kâbe'de iken ici altin dolu bir torba buldum. Tam 1000 altin vardi. Icimden bir ses (Bu altinlarla, sunlari sunlari yaparsin)diyordu. Hayir dedim kendi kendime, bu benim degil, baskasinin Mali, kullanmam haram olur dedim. Bu sirada birisi, "soyle bir torba bulan var MI?" Diye bagiriyordu. Cagirdim onu, nasil bir torbaydi, icinde NE vardi diye sordum. Torbayi tarif etti ve icinde 1000 altin vardi dedi. Al oyleyse torbani diyerek verdim. Adam torbayi acip icinden bana 30 altin Verdi. Pazara gittim. Temiz yuzlu genc bir esiri overek satiyorlardi.Gencin temizligi dikkatimi cekti. Yanlarina gittim, bu kole icin NE istiyorsunuz dedim. 30 altin dediler. Adamdan aldigim 30 altini verip genci satin aldim.Bir iki yil gecti. Genc cok caliskan, cok edepli idi. Onu aldigima cok memnun olmustum. Bir gun onunla giderken karsidan iki uc kisi geliyordu. Genc bana dedi ki, -Efendim, ben Fas emirinin ogluyum. Bu gelenler babamin adamlari. Beni buldular. Senden beni satin almak isterler. Sen iyi bir insansin, onlara 30 Bin altindan asagiya satma) dedi.O kisiler yanima geldi, bu esiri bize satar misin dediler. Satarim dedim. 60 altin verelim dediler. Olmaz dedim. Iyi AMA sen bunu 30 altina almadin MI? Biz sana iki mislini veriyoruz dediler. Oyleyse gidin pazardan alin dedim. Artira artira 20 bin altina kadar ciktilar. 30 binden asagi olmaz dedim. Caresiz Kabul ettiler. Altinlari verip, genci alip gittiler. Ben o 30 bin altinla isyerleri actim, ticaret yaptim, daha cok zengin oldum. Bir gun bana arkadaslar, "cok zengin bir ailenin iyi bir kizi var. Babasi yeni vefat etti. Onunla seni evlendirelim" dediler. Ben de "olur" dedim. Nikah kiyildi. Deve yukleri ceyizini getirdiler. Ceyiz arasinda bir torba dikkatimi cekti. Kiza, "bu nedir" dedim. Icinde 970 altin var, babam Kâbe'de bunu kaybetmis, bulan gence 30 unu vermis. Kalanini DA bana hediye etti, ceyizine koyarsin dedi". Demekki buldugum altinlar benim rizkim imis, vermese idim haram yoldan gelecekti, Simdi helal yoldan yine bana geldi. Bana yardim edip haramlardan koruyan, nice nimetler ihsan Eden yuce Rabbime hamd ederim. Aci DA olsa,dogrulari soyleyiniz. ( hadis I serif ) Takdirden otesi yok... Nasipten otesi yok... July 05 Bir kartalın hıkayesıBir Kartal Hikayesi
Bir rivayete göre; dört tavuk bir kartal yuvasına gidip bir yumurta çaldılar. Yumurtayı kümese getirdiklerinde, kümeste bulunan diğer tavuklar gördükleri bu yumurtanın çok büyük bir tavuğa ait olduğunu düşündüler.Zaman geçti, yumurtayı getirenler de unuttu,onlar da bu yumurtanın büyük bir tavuğa ait olduğunu inandılar... Bir anne bulundu yetim yumurtaya, kuluçka başladı.Kısa bir zaman sonra yumurta kırıldı.İçinden simsiyah kanatlı,ilginç gagalı tuhaf bir tavuk çıktı.... Herkes mutluydu,böylesini ilk defa görmüşlerdi.Anne tavuk, dersler vermeye başladı yavrusuna: "Bak yavrum,yerden bulduğun böceği şöyle ye!Arpayı buğdayı böyle ye!."Anne tavuk her geçen gün yeni şeyler öğretiyordu yavrusuna. Büyük tavuk annesinin her söylediğini yapıyordu. Tehlikelere karşı nasıl davranılacağını da öğretti annesi: "Bak yavrum, eğer kedi buradan gelirse aksi istikamete doğru kaç,şuradan gelirse buraya kaç..." Büyük tavuk büyüdükçe güzelleşiyordu.Oldukça uzun kanatları vardı. Ara sıra diğerleri onun kanatlarına bakmak için geliyorlardı... Bir gün anne tavuk yavrusuna havadan gelen tehlikelere karşı kendini nasıl savunacağını anlatırken büyük tavuğun gözü,gökyüzünden süzülerek korkunç bir ihtişamla geçiş yapan başka bir canlıya ilişti. -Anne bu ne? Dedi büyük tavuk. -Ha o mu? O kartal yavrum,kuşların padişahı. -Ne de güzel uçuyor! -Evet yavrum! Ama sen sakın ona özenme.Asla onun gibi olamazsın!Sen bir tavuksun.Senden önce baban,deden,amcan hepsi ona özendi ama hiç biri onun gibi uçamadı..SEN BİR TAVUKSUN VE BİR TAVUK GİBİ YAŞAMALISIN. O günden sonra büyük tavuk,ömrü boyunca arka bahçede kartalın ihtişamlı geçişini izleyip iç çekti...ve her seferinde "keşke bende bir kartal olup uçabilseydim." Dedi.Yine bir gün siyah kanatlı büyük tavuk ihtişamlı kartalı izlerken ölüp gitti...O nu bir tavuk gibi defnettiler; kii hakikatte ölen bir kartaldı.. "Bir kartal gibi doğup,bir tavuk gibi yaşayan ve kartallara özenip sonunda bir tavuk gibi ölen binlerce kartal var.Yıl 2007, yer DÜNYA..Şu anda kendi gücünün farkına varamayan,milyonlarca hatta milyarlarca insan var yeryüzünde.NE BÜYÜK ACI!! July 04 Huzunlu ASK hıkayesıÖyle bir yağmur yağıyordu ki, insanlar kaçışıp duruyorlardı. Yağmur inadına hızlanıyordu. Neredeyse dışarıda kimse kalmamıştı ki bir kız, şemsiyesini açamamıştı bir türlü. Kim bilir kaç dakikadır uğraşıyordu. Bunu gören bir çift göz kendini dışarı attı. "Bırakın lütfen hanımefendi, bir de ben deneyeyim"... Olmadı, o da açamadı. Çocuk şemsiyeyi bir kenara atıp kızın elinden tuttu ve içeriye girmek için koşmaya başladılar. İçeri girdiklerinde hallerine gülüyorlardı. Ve hala elleri ayrılmamıştı. İkisi de birden farkında vardıklarında elektrik çarparcasına bıraktılar ellerini tutuşturmayı. Kıpkırmızı olmuştu ikisi de. Kız yere bakıyor, çocuk ise sağa sola dönüyordu. Biraz zaman geçtikten sonra ikisi aynı anda konuşturlar. Ve sadece "Ben..." diyebildiler. Ardından tekrar gülüştüler. "Ben Ümran", "Ben de Ömer... Ömer Lütfü"... Tabi ki ikisi de memnun olmuşlardı, bu hallerinden de belliydi... Ve yağmur dinmişti. Tekrar başlaması için içlerinden dua ediyor gibiydi gözleri. Başlamadı. Kız eğilip şemsiyesini aldı ve teşekkür etti. Dışarı doğru yöneldi Ümran, bir an yavaşladı ve bir şey duymak için bekler gibi oldu ama "gitme" diyemedi Ömer... Ve bir ay geçti. Birbirlerini unutamamışlardı. İkisi de iş arıyordu o günlerde. Büyük bir holding sınırlı sayıda eleman alacaktı. Müracaatlar Pazartesi günü... Pazar günü birbirlerinin rüyalarına girmişlerdi. Pazartesi sabahı buruk bir tebessüm vardı ikisinin de yüzünde. Holdinge önce Ömer girdi, birkaç saniye ardından Ümran. Yüzyüze gelmemişlerdi ve birbirlerinden haberleri de yoktu. İsimler sırasıyla okunuyordu. "Ömer Lütfü SARAL" dediler. Geldi ve gülümseyerek dosyasını açtı. Gülümsemesi birden telaşa dönüştü. Başvuru formu yoktu. Birkaç sıra arkadan ismi duyup gelen Ümran, elindeki kağıdı Ömer'e uzattı ve "Galiba bunu arıyorsunuz. Düşürmüşsünüz..." dedi. Ömer arkasını döndü... Telaşı tekrar gülümsemeye dönüştü. Elini kağıda uzattı ve öylece durup birkaç saniye gözlerini Ümran'dan ayırmadı. Teşekkür edip kağıdı aldı ve arkasını dönüp görevliye uzattı. Ömer'in sırası geçti ve dosyasını toparladı... Gitmeye hazırlanıyordu. Birkaç metre ötedeki Ümran'a gözlerini çevirdi tekrar, giderken. Yavaşladı ve bir şey durmak için bekler gibi oldu ama "gitme" diyemedi Ümran... İki hafta geçti. İkisine de aynı mektuptan birer tane geldi. Mektuplarda işe alındıkları yazıyordu. "Acaba o da mı?" diye düşünmeden edemediler. Ertesi gün ikisi de işe başlamıştı... Sürekli birbirleriyle karşılaşıyorlardı fakat gözlerini birkaç saniye sonra kaçırıp işlerine devam ediyorlardı. Böylece günler geçti. Hatta aylar geçti. Hala gözleri konuşuyordu ikisinin de. Dillerinden hissettikleri bir türlü dökülemiyordu. Bir sabah ikisi de holdinge yarım saat erken geldiler. Sadece güvenlik görevlileri vardı. Kapıda karşılaştılar. Gülüştüler ve birlikte asansöre yürüdüler. İkisinin de eli aynı anda tuşa uzandı, elektrik çarparcasına ellerini geri çektiler. Ömer sonra tuşa bastı, 6. kat... Göz göze geldiler ve uzun süre konuşmadılar. İkisi de birlikte, aynı anda "Ben..." dediler. Tekrar gülüştüler. Ve Ümran; "Ben seni seviyorum.." dedi. Ömer; "Ben de" ... Ve birbirlerine sarıldılar. Henüz 5. kattı. Birkaç saat sonra televizyonlar son dakika haberleriyle yayınlarına ara verdiler; "Bir saat önce yaşanan artçı depremde maddi hasar fazla olmazken, büyük bir holdingde asansör ipinin kesilmesi sonucu iki genç, hayatını feci şekilde kaybetti..." İki gencin cenazesi aynı yerde toprağa verildiler. İkisinin de günlüğü birbirinin kopyası gibiydi... Günlükleri okuyan aileleri mezarlarını yan yana koydu... Ö mer L ütfü ve ÜM ran gibi siz de hiçbir şey için geç kalmayın... Sonra birlikte yaşayacak bir ÖM e RÜ mran'nüz olmayabilir June 29 Gercek Sevgi........Koskoca bir bahcede harikulada cicekler icinde bir papatya..Ve papatya asIk olmus, yanmis tutusmus Ak sakalli bahcivana..Bir umit bekliyormus. Yuzlerce cicegin arasindan Onunla, sadece onunla saatlerce ilgilensin.. Buz gibi suyunu sadece ona doksun istiyormus.. Sadece ona degsin makasi, Sadece ona gulsun dudaklari.. Kiskaniyormus bahcivani,* *Kirmizi gullerden, Sari lalelerden, Mor menekselerden..Zambaklardan...Papatya, sadece bahcivan icin aciyormus, Bembeyaz yapraklarini.. Bir gun, Aski oyle buyumuski.. Papatya yapraklarini tasiyamaz olmus.. Egilivermis boynu..Topraga bakiyormus artik.. Bahcivanin sadece sesini duyuyormus Ayaklarini goruyormus..Bunada sukur diyormus.. Yetiyormus ona, bahcivanin varligini hissetmek.. Zaman akip gidiyormus..Papatya bahcivanin yuzunu gormeyeli cok olmus.. Ne var sanki boynumu kaldirsa Bir kerecik daha gorsem yuzunu diyormus.. Ve iste bir gun.. Bahcivan papatyaya dogru yaklasmis.. Incecik bedenini ellerinin arasina almis..Elindeki sopayi, koklerinin yanina, topraga sokmus bir iple papatyanin govdesini baglayivermis sopaya.. Papatya o an daha cok sevmis bahcivani.. Hala goremiyormus onu, Ama bedeni kurtulmus.. Uzun bir muddet sonra, Bahcivan ugramaz olmus bahceye.. Gelen giden yokmus.. Kahrindan olecekmis papatya..Ama iste bir sabah... Hortumdan akan suyun sesiyle uyanmis.. Derin bir oh cekmis.. Cilgincasina sevdigi bahcivan geri gelmis.. Birden, kendisine dogru gelen iki ayak gormus.. Bu onun delicesine sevdigi bahcivan degilmis..Baska birisiymis.. Adamin elinde bir de makas varmis.. Papatyanin kafasini kaldirmis yukariya dogru..Ne guzel acmissin sen oyle demis.. Bu gencecik, yakisIkli bir delikanliymis..Gozleri gok mavisi, saclari gunes sarisiymis.. Ama govden seni tasimiyor demiss. Elindeki makasi papatyanin boynuna dogru uzatmis..Ve bir hamlede basini govdesinden ayirmis.. Papatya yere duserken hatirlamis sevdigini.. O ak sacli, ak sakalli, yaslimi yasli bahcivani hatirlamis..Birde o gencecik, yakisIkli delikanliyi dusunmus.. Ve o an anlamis, neden o yasli bahcivani sevdigini..O her seye ragmen, papatyaya emek vermis.. Ona hic bir zaman guzel oldugunu soylememis, Ama onu aslinda hep sevmis.. Papatya anlamis artik.. Sevgi, emek istermis...Yere dustugunde son bir kez dusunmus sevdigini..Tesekkur etmis ona icinden..Son yapragida kurudugunda, Biliyormus artik.. Gercek sevginin,soylemeden, yasamadan, ve asla kavusmadan varolabilecegini* Gitarcının AşkıSabah erkenden gitarini alip evden cikti...posta kutusu bostu gene. Yoo, hayir. Beyaz birseyler vardi. Kalbi hizla carparken, kutuyu aciverdi.Elektrik faturasi gelmisti...hem de herzamankinden "hos" bir miktarda...Baska birsey olmadigini bildigi halde, gene kutunun icine bakti...Bo$...Disarisi, ne soguk ne de sicak...kapali bir havaydi.Yagmuryagmamasi icin dua etti...semsiye evde kalmisti ne de olsa...Karsiya gecmek icin trafik lambalarinin yaninda durdu...onunden son surat gecen araba, butun camuru sicratti...en sevdigi siyah pardesusu de batmisti...karsiya gecti.Karni acti...Her pazar sabahi ugradigi cafe'ye gitti..."tadilat nedeniyle kapaliyiz" yazisini okurken, gulumsedi...aklina mezar tasina yazilabilecek bir sey geldi "Tadilat nedeniyle oldu...acliktan"...neyse dedi kendi kendine" o kadar da ac degildim"...sonra bi yerlerde yerim diye dusunerek yurumeye basladi. Derken yanindan gecen bir grup cocuk, ona sertce carpti. Yere yigildi.Karsisinda, evin balkonunda oturan bir grup genc kiz, guluyorlardi...ona guluyorlardi...Ayaga kalkarken, cebindeki bozukluklarin dustugunu farketti. Herbiri ayri bir yone yuvarlaniyor...catlaklardan, deliklerden dusup kayboluyordu.Parasi da gitmisti.Bi gitari, bi de cani vardi...Yemek yiyecek,eve gidecek parasi kalmamisti...yorgundu. Mektup yazmayan, arayip sormayan, cok sevdigi o kizla bir zamanlar gittikleri parki hatirladi...orada kucuk cocuklar bileklik, kolye gibi hediyelik esya satarlar...muzisyenler maharetlerini gosterir, para kazanir,kizlara hava atarlardi...Parktaki o eski nese kalmamisti.Yolun kenarina gecti. Elindeki gitar cantasini yere koydu. Gitarini cikarip, o "en" huzunlu besteyi caldi...sonra, o kiza besteledigi parcayi...ve bir baskasini...ve bir baskasini... caldi...caldi. Kulagina gelen takirti sesleriyle kafasini kaldirdi. Gitar cantasina para dolmaya baslamisti. Sonra, neseli bir parca caldi...para geldikce,sarkilar daha bir hareketli, daha bir neseli oluyordu...Gunes batmaya basladi... Ileride zabitalar gorundu...daha fazla kalamazdi orada.Gitari cantaya koydu ve kalkti...eve gidecek, yemek yiyecek parasi vardi... belki kirayi hala veremeyecekti, bu ay...ama, hic degilse dusurdugunu karsiliyordu bu miktar...* *Derken yagmur basladi...Eve daha cok var, diye gecirdi icinden. Ne zordu hayat!Yagmur altinda yurumeyi severdi...ama yalnizken degil.Yalnizken,daha bi agir yagiyordu sanki yagmur...Daha bir soguk... Eve vardiginda, kusu oterek karsilamadi onu...sessizlik dolu ev, o an urpertti...kafesin yanina gittiginde, minik kusu kafesin tabaninda yatiyordu hic kipirdamadan...oylece..."olum" dedi..."surprizleri seviyor" Islak giysilerini cikardi...kus gibi o da olecekti, bu sefil hayatta. * *Gitar cantasini acti, kalan bozukluklari almak icin. Arada beyaz bir kagit gordu...Acar acmaz, yazi tanidik geldi...o beyaz ellerin yazdigi notu okurken, once heyecanlandi, sonra uzuldu...Notta: Demek hala bizim parcamizi caliyorsun...ve yine cok huzunlu bir sekilde. Beraber aldigimiz kuslari hatirliyor musun? Bendeki bu sabah oldu...ayriliga dayanamadi herhalde...ama, biz insaniz, dayanabiliriz degilmi? Yarin gidiyorum bu sehirden...kendine iyi bak...hoscakal! Anladi o an, isledigi hatayi...ne kadar da bencil olmustu bugune kadar. O bu sehirdeydi...ve hic aramamisti...o arar diye. Simdi ayni sehirde bile olmayacaklardi. Gun batisini ayni anda izleyemeyecek, ayni ortamda ayni havayi solumayacaklardi...ama, o da affetmezdi ki...yoksa eder miydi?Dal ruzgari affeder, ama kirilmistir bir kere, diye gecirdi icinden...Kapi caldi...ne de cok istedi o an icin, kapidakinin o olmasini...Bu nedenle acmadi kapiyi...o umudu tasimak istedi hep icinde...sonra uykuya daldi...uyanmamak uzere... * June 26 KUCUK İSTAVRİT...Küçük İstavrit...
Küçük istavrit, yiyecek birşey sanıp hızla atıldı çapariye. Önce müthiş bir acı duydu dudağında, gümbür gümbür oldu yüreği. Sonra hızla çekildi yukarıya. Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü, neye benzerdi acep gökyüzü Bir yanda büyük bir merak, bir yanda ölüm korkusu. "Dudağı yarıklar" denir, şanslıdır onlar, hani görüp de gökyüzünü, insanı, oltadan son anda kurtulanlar. Ne çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu; küçük istavrit anladı yolun sonu; koca denizlere sığmazdı yüreği, oysa şimdi yüzerken küçücük yeşil leğende, cansız uzanıvermiş dostlarına değiyordu minik yüzgeci. İnsanlar gelip geçtiler önünden; bir kedi yalanarak baktı gözünün içine;yavaşça karardı dünya başı da dönüyordu. Son bir kez düşündü derin maviyi, beyaz mercanı bir de yeşil yosunu. İşte tam o anda eğilip aldım onu; yürüdüm deniz kenarına; bir öpücük kondurdum başına. İki damla gözyaşından ibaret sade bir törenle saldım denizin sularına. Bir an öylece bakakaldı; sonra sevinçle dibe daldı gitti, tüm kederimi söküp atarak teşekkürü de ihmal etmemişti; birkaç değerli pulunu elime, avuçlarıma bırakarak. Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme; sorar gibiydiler neden yaptın bunu niye? "Bir gün" dedim, "Bulursam kendimi yeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresiz, son ana kadar hep bir umudum olsun diye" karafatmanın gunluğuBIR KARAFATMA'NIN Gunlugu Dun gece yine olumle burun buruna geldim. Kendime bir zarar geleceginden degil ama karim Cemile ne yapar sonra. Biz aksam yemegimizi genelde saat 11-12 gibi yerdik, ama ev sahiplerimizin misafiri geldiginden gec vakitlere kadar oturup yatmadilar. Neyse ki konuklarin gitmesiyle birlikte uykuya daldilar. Bir sure ortaligin sakinlesmesini bekleyip, yiyecek toplamaya basladim. Bugun misafirler geldigi icin menu cok zengindi. Pasta ve borek kirintilarina bayiliriz. Her neyse ben nevaleyi toplarken birden mutfagin isigi yandi ve "Aaaaaa! Karafatma" diye bir ses duydum. Salak adam, ben bir erkegim Fatma da nereden cikti. Benim adim Ismail. Boyle seyler delikanliyi bozar. Hadi beni karimla karistirdin diyelim. Sen ne kadar korkak bir adamsin. Benim kac katim buyuklugunde olmana ragmen bu bagiris da ne boyle? O korkunc sesin kesilmesiyle birlikte,sanki ben ona bir sey yapmisim gibi beni kovalamaya basladi. Inanin o kadar da dikkat ediyorum, tabak, canak bardak uzerinde dolasmamaya cunku bu dingilin karisi cok titiz. Bazen diyorum ki bu giciklarin misafiri Geldiginde git >ortalarda dolas boylelikle utanilacak duruma dussunler..Ama yapamiyorum iste. Ne olursa olsun, ekmek yedigin tekneye kotu gozle bakmamak gerekir. Ben eve geldigim ilk yillari hatirliyorum da ne guzeldi o gunler. Rahmetli kayinbabam ve kayinvalidem beni evlerine kabul etmislerdi. O zamanlar rahattik, cunku ev sahibimiz Riza amca kordu. Bu sebeple evin her yerinde serbestce dolasabiliyorduk. Hatta Riza amcayla ayni sofrada yemek yedigimiz gunlerde oldu. Gerci bizleri gorebilseydi nasil davranirdi bilmem ama o hep yuregimizde yasayacak. Riza amcanin durumu pek iyi sayilmazdi, memur emeklisiydi. Bu evde rahmetli karisininmis,bu yuzden yiyecek konusunda bu kadar fazla secenegimiz yoktu. Ama daha mutlu ve huzurluyduk. Riza amca bir gun gorunmez kazaya kurban gitti.Gerci onun icin butun kazalar gorunmezdi. Riza amcanin topraga verildigi gun biz de oradaydik. Karsi komsusu Osman Zeki bey bize geldiginde ceketini asmisti. Biz de bunu firsat bilip ceketin cebine girdik. Ardindan Osman Zeki beyle birlikte mezarliga dogru yola koyulduk. Riza amcanin uc tane oglu vardi ama bugune kadar sadece nufusta gozukuyorlardi. Hayirsizlar daha ilk gunden evi satisa cikardilar. Evi su anda oturan adam ve karisi satin aldi. Eve ayak basmalariyla kayinbabam ve kayinvalidemi oldurmeleri bir oldu. Adam sonra igrenerek cansiz bedenleri kagida sararak cope atti. Sanki kendisi cok temizmis gibi. Halbuki tuvaletten ciktiktan sonra ellerini yikamadigina defalarca sahit oldum. Simdilerde kendine uzerinde rahmetli kayinvalidemin resmi olan bir ilac almis, durmadan uzerimize sikip duruyor Kayinvalidem Sultan hanim gencliginde fotomodel oldugu icin bu tur ilaclarin uzerinde resmi bulunuyor. Hatta bir iki reklam filminde de oynamisti. Ama evlenince mecburen birakti. Cunku kayinbabam tam bir Osmanli erkegiydi. Bugune kadar rahmetli Riza amcanin anisina bu evde oturduk, artik daha fazla dayanacak halimiz kalmadi. Ese dosta haber saldik. Kendimize gore bir ev bulur bulmaz tasinacagiz buradan. Belki de sizin evinize yerlesiriz hayat bu belli mi olur? June 23 okuz ve kuşUniversite yemekhanesine giren bir ogrenci tum yerler dolu oldugundan gidip universite profesorunun oturdugu masaya oturmus. Profesor kaslarini catarak: " Okuzler ve kuslar ayni masada oturamaz!" Ogrenci: "O zaman ben ucuyorum..." Profesor cevaba cok sinirlenmis, sinavda ogrenciye takmis ve sinavini basarisiz gecmesi icin elinden geleni yapmis. Yanliz sinavda ogrenci tum sorulari mukemmel bir sekilde cevaplamis. Profesor ogrenciye: Sana son bir soru soracagim - demis. Yolda yururken iki torba buldugunu hayalet, birinde akil var, digerinde ise para var. Hangi cuvali alirsin? Ogrenci: "Para olan cuvali secerdim..." Profesor: "Ben akil olan cuvali secerdim..." Ogrenci:"Normal! Kimde ne eksIkse onu secer... Profesor cok sinirlenmis, ogrencinin not defterini alip icine "Okuz" yazmis. Ogrenci nota bakmadan odadan cikmis. Bir dakika sonra ogrenci kapiyi aralamis : "Sayin profesor, imzanizi atmissiniz, fakat notumu yazmayi unutmussunuz."- demis. June 21 HIC BIR SEY İCİN GEC DEGIL.....HİÇ BİR ŞEY İÇİN GEÇ DEĞİL Yaşadığı şehirden, bulunduğu ortamdan kısacası yaşantısından sıkılan bir adam, cebindeki az miktar para ile yanına hiçbir şey almadan bulunduğu kenti terk edip daha önce hiç bilmediği bir ülkeye gitmiş. Oraya henüz alışmaya çalışırken birden bir ses duymuş. Bir çığırtkan, avazı çıktığı kadar meydanda bağırıyormuş: - Tiyatro! Gelin! Kaçırmayın! Bu akşam Tiyatro!... Adam hayatında hiç tiyatroya gitmemiş ve inanılmaz derecede merak etmiş. Biletin nereden alındığını öğrenmiş. Bilet fiyatı cebindeki tüm para kadar olmasına rağmen hiç tereddütsüz bileti almış. Başlamış merakla oyunu izlemeye... Oyun bitmiş, herkes dağılmış ve bizim meraklı öylece kalmış, izlediği muhteşem oyun karşısında. O sırada temizlikçi tarafından salonu boşaltmak için ikaz almış. Adamsa: - Bana müdürünüzün yerini söyler misiniz? Onunla bir şey konuşmam gerek... demiş. Seyrettiği oyunun etkisi ile müdür ile konuşmuş ve ne olursa olsun, ne iş olursa olsun buranın bir parçası olmak için çalışmak istediğini belirtmiş. Müdür çok şanslı olduğunu, şu sıralarda bir temizlikçi aradığını fakat önce onu denemesi gerektiğini ifade etmiş ve denemek üzere aylardır el değmemiş bir kütüphanenin temizliğini uygun bulmuş. - İşte burayı temizle. Eğer beğenirsem seni işe alırım... demiş ve gitmiş. Tiyatro aşkının verdiği şevk ile temizlik beklenenden kısa sürede bitmiş. Müdür odayı görmeden adamın samimiyetine inanmamış. Onu diğerleri gibi işi savsaklayan biri sanmış. Fakat odanın temizliğini görünce hayretler içinde kalmış. Aylardır içeriye girilmeyen oda gıcır gıcır oluvermiş. Müdür bu çabuk ve becerikli adamı işe almaya karar vermiş. - Tamam seni işe alıyorum - Fakat benim yatacak yerim yok. - O zaman burada yatarsın ve işe daha erken başlarsın. İstediği olan tiyatro tutkunu, huzurlu bir şekilde odayı terk ederken müdür. -Adın neydi senin buraya yazalım... demiş. Aldığı cevap ise; - William! William Sheakspeare!... olmuş. Bu hikaye hem insanı dehşete düşürücü hem de ilham verici. Sheaksper tiyatro yaşantısına bu şekilde başlamış. Tam kırk (40) yaşında... tiyatroyu o yıllarda tanımış ve büyük bir azimle o muhteşem oyunları yazmış. Üstelik büyük bir fedakarlık göstermiş mesleği için. Meslek hayatı boyunca sadece üç saat uyuyarak yaşamını sürdürmüş. Sabah erken kalkıp oyun provasını yapıyor oyununu oynuyor ve akşam yeniden oyun yazıyor... Bu böyle sürüp gitmiş. Bu hikayeyi ilk duyduğumda yaşamım için duyduğum kaygıları bir kenara bıraktım. Anladım ki, hiçbir şey için geç değil. İnsan eğer isterse imkansız gibi görünen olayları da gerçekleştirebilir. Yeter ki yürekten istesin ve bunun için çaba sarf etsin. Hiçbir şey için geç değil. Kırk yaşında olsak ta... June 19 Balıkcıııı(can dundar) BALIKCI...
Amerikali bir zengin, is seyahati sirasinda Meksika'nin kucuk bir kiyi
kasabasina ugramis...
Limanda gezerken, bakmis agzina kadar balik dolu bir tekne ve icinde
keyifli bir balikci...
"Merhaba balikci" diye seslenmis, "... Bu baliklari kac zamanda
tuttun?" "Bir iki saatimi aldi" demis balikci... Istahlanmis bizim
isadami;
"E, niye biraz daha kalip daha fazla tutmadin?" diye sormus. "Bu
kadari bize yetiyor da ondan" diye omuz silkmis balikci. Sasmis
balikcinin bu kanaatkarligina isadami;
"Kalan zamanini nasil geciriyorsun peki" diye ustelemis. Balikci,
ozetlemis bir gununu: "Sabahlari acilir, biraz balik tutarim. Sonra
cocuklarimla oynarim. Ogleyin karimla biraz siesta yaparim. Aksamlari
amigolarla beraber gitar calip sarap icer, gec vakte kadar egleniriz.
Oldukca mesgul sayilirim senyor".
Gerinmis Amerikali: "Bak" demis "... ben sana yardimci olabilirim.. Bu
ise daha cok zaman ayirmalisin. Daha buyuk bir tekne bulup daha cok
balik tutmalisin. Oradan elde edecegin gelirle daha buyuk tekneler
alirsin. Kisa surede tuttugun baliklari dogrudan isletme tesislerine
satarsin. Hatta zamanla kendi balik fabrikani bile kurabilirsin. Kisa
zamanda balikcilik sektorunde bir numara olursun".
Balikci merakla "Bunlari yapmak kac sene alir sinyor" demis:"15-20
yilda halledersin" demis Amerikali, "Ama sonrasi daha parlak: Zamani
gelince sirketini halka acarsin, hisselerini iyi paraya satarsin, kisa
zamanda zengin olup milyonlar kazanirsin."
"Milyonlar ha..." diye tekrarlamis balikci... "Eeee... sonra?" "Sonra
emekli olursun. Kucuk bir balikci kasabasina yerlesirsin. Istersen zevk
icin balik tutarsin. Cocuklarinla oynar, karinla keyfince siesta
yaparsin.
Aksamlari da arkadaslarinla sarap icip gece yarisina kadar gitar
calarsin.
Nasil...? Mukemmel degil mi?
Balikci cevap vermis,"Ben zaten su anda o isi yapiyorum,bu kadar telasa
ne gerek var...
" Bir an olsun durup dusunseniz;
"Butun bu telas ne icin...?" Arada denize acilip, cocuklarinizla
oynasmayacak, dostlarinizla gitar calip sarap icemeyecek olduktan sonra
onca kosturmanin ne anlami var?
Hirsla orulu onca yilin vaat ettigi final, halen yani basimizda duran
mutluluksa, bu yarisa ne gerek var?
CAN DUNDAR
June 18 gercek dost kım?gunun birinde iki dost varmis her ikiside cok iyimis ama biri saf digeri ise kurnaz ve acik gozluymus.Acik gozlu olan dostun sirketi batmis ve dostundan para istemis bana borc para verir misin dostu nedemek sen benim en iyi dostumsun demis ve butun servetini vermis.Aradan gunler gecmis acik goz olan iselrini buyutmus islerinde ilerlemis ve dostunun yanina gitmis senden birsey isticegim senin nisanlinin cok begeniyorum bana onu verir misin demis saf olan o benim nisanlim ama sen benim en iyi dostumsun demis ve veririm demis ve vermis.aradan aylar gecmis bu saf olan sostun bir gun isleri bozmus ve dostunun yanina gitmis ve ondan is istemis en iyi dostu ona is vermemis tabi bizim saf olan dostumuz biraz ezilip buzulmus ve disari cikmis yolda yasli bir adam oglum cok hastayim bana su recetedeki ilaclari alir misin demis ve cebindeki son para ile adamin ilaclari almis ertesi gunu bir avukat dun ilaclarini aldiniz yasli adam oldu ve tum mal varligini size burakti demis cocuk sasirmis ama bu serveti kabul etmis cunku ihtiyaci vardi buna. islerini yoluna koydu ve tam arkadasinin sirketinin karsisina bir ev aldi niyeti sadece en iyi dostunu gorebilmekti.birgun kapisina yasli bir teyze geldi oglum cok aciktim bana yemek verir misin dedi adamda teyze veririm ama bir sartla benim yanimda calisir misin hem bana yardim edersin hemde karnin doyar teyze kabul eder aradan 3 sene gecer kadin ona oglum artik senin evlenme cagin geldi artik sana bir es lazim demis cocuk bu duruma kabul etmis tamam teyze tanidigin biri varsa evleneyim demis kadin bizim orda cok iyi bir aile kizi var seni onunla basgoz edelim demis ve en iyi arkadasina nikah davetisesinden bir tanede ona yollar.ve dugun gunu gelip cattiginda cocuk mikrofonu eline alip dostlar size bir diyecegim var gunun birinde benm en iyi dostum varda bir gun isleri batti benden para istedi butun mal varligimi ona verdim benden nisanlimi istedi gozumu kirpmadan ona verdim islerim bozuldu yanina gittim is istedim bana sana burda is yok dedi ve diger dost kapidan iceri girdi 'misafirler size bir diyecegim var' dedi isleim batti ondan borc para istedim verdi bende ona sonra parasini geri verdim nisanlisini istedim cunku nisanlisi ona gore bir kiz degildi yolda karsina bir adam cikti ona parasini verdi o benim babamdi kapisina bi teyze gitti ondan yemek istedi o benim annemdi evlenmek istedi evlencegi kizda benim kiz kardesimdir simdi siz soyleyin GERCEK DOST KIMDIR..! (ALINTIDIR) |
|
|
